Σάββατο, Νοεμβρίου 29, 2008

Barak Obama - Metissage



Εστιάζω στη λέξη-όρο διασταύρωση. Metissage= διασταύρωση. Και εστιάζω σε αυτή ως να είναι κόμβος από τον οποίον εκκινούν μια σειρά πολλαπλών καθορισμών αλλά και μια σειρά συμπτωματολογίας (απηχείται εδώ και πολιτική θεωρία και φιλοσοφία[Αλτουσέρ και Λακλάου] και ψυχανάλυση[Λακάν]). Σε αυτές τις συναρθρωτικές σειρές έχουμε από τη μια τη συμπτωματολογία των διασταυρώσεων στον Κάφκα, αυτά τα υβρίδια – οντότητες (Η Μεταμόρφωση, Ο Πύργος) αλλά και αυτά τα υβρίδια χώροι (Η Δίκη). Η ιδιότητα του εφιάλτη αλλά και η διάσταση της καφκικής παρωδίας -εξίσου και ειρωνείας - οφείλεται στο γεγονός ότι αυτές οι διασταυρώσεις, αυτά τα υβρίδια διεκδικούν παρουσία με όρους κανονικότητας.Κατά συνέπεια ναι η μη-κανονικότητα της διασταύρωσης του Ομπάμα κανονικοποιείται καθώς εκείνος εισέρχεται στο Λευκό Οίκο αλλά και ο Λευκός Οίκος υβριδιοποιείται καθώς εκείνος εισέρχεται σε αυτόν, παύει να είναι – άπαξ της ιστορίας – ο Λευκός Οίκος που ήταν για δύο εκατονταετίες. ΄Ετσι και με την είσοδο της διασταύρωσης του Δουμά στο γαλλικό Πάνθεον. Η κανονικοποιημένη Γαλλία δεν είναι πια η Γαλλία του Μάη του 68 στο κέντρο του Παρισιού αλλά η διασταυρούμενη-υβριδιακή Γαλλία στα απόκεντρα του Παρισιού των προαστίων. Αναφέρομαι στις πρόσφατες(και προπέρσινες ανάλογες) ιδιότυπες εξεγέρσεις που έφεραν στο προσκήνιο στην κυριολεξία ανέδειξαν τον πολέμιό τους κ.Σαρκοζί στην Προεδρία της Γαλλικής Προεδρίας. Κι ενώ εν πρώτοις και όντως πρόκειται για μια μάχη ανάμεσα στους περιθωριοποιημένους και στη γαλλική αστική κανονικότητα, έμμεσα επρόκειτο για τη διεκδίκηση από τη μεριά της διασταύρωσης (γαλλόφωνος αλγερινός τέταρτης γενιάς Γάλλος πολίτης ή και άλλες μεταποικιοκρατικές διασταυρώσεις) μιας εισόδου στη γαλλική κανονικοποίηση ως διασταύρωση. Ακριβώς για αυτό το λόγο δεν θα μπορούσε παρά να αναδειχθεί ως αντίπαλος αυτής της «εξέγερσης» ένας άλλος διασταυρούμενος, δηλαδή ο ουγγρικής, ισπανοεβραϊκής-σαλονικιός- και γαλλικής καταγωγής Νικολά Σαρκοζί.


Αλλά είτε κανονικοποιείται η υβριδιακότητα είτε υβριδιοποιείται η κανονικότητα το τι είναι κανονικό και το είναι υβρίδιο παραμένει πάντα ανοιχτό στα ενδεχόμενα τουτέστιν στην ιστορία. Μα αυτήν ακριβώς τη διαλεκτική της διασταύρωσης δεν απηχεί και το γίγνεσθαι (becoming και devenir) του φύλου που συγκροτείται - για να θυμηθούμε και την Μπάτλερ ή και την Ντε Μποβουάρ- μέσα από άλλες απόπειρες αποτυχίας κανονικοποίησης που οδηγούν στα ενδεχόμενα της μορφοποίησής του; Και αυτήν ακριβώς τη διαλεκτική της διασταύρωσης δεν απηχεί και η ιστορία της Νότιας Αφρικής προ-, κατά τη διάρκεια-, και μετά το απαρτχάιντ;


Επομένως η είσοδος της διασταύρωσης του Δουμά στο γαλλικό Πάνθεον δεν σηματοδοτεί παρά μια υβριδιοποίηση του Πάνθεον που με τη σειρά του θα πρέπει να αποφασίσει κανείς ποιανού ενός και ποιων όλων γίνεται όταν αυτοί γίνονται ένα. Και ένα τι; ΄Ένα Υβρίδιο ή μία κανονικότητα ένας κανονισμός κ.ο.κ;Να λοιπόν σε τι μπορούμε να είμαστε αλληλέγγυοι. Σε αυτό το ατελές και ανοιχτό που όσο επιθυμούμε να καταλήξει τόσο περισσότερες ευκαιρίες δίνουμε στη ζωή, δηλαδή στην ιστορία, να διασταυρώνεται. Γιατί αν καταλήξει η διασταύρωση τότε εισερχόμαστε στην ασυλία του θανάτου. Αλλά το Πάνθεον είναι εκεί όχι για το θάνατο παρά για τις ιστορικές μεταμορφώσεις της κανονικότητας της κοινωνικής ζωής.Στην αλληλεγγύη της διασταύρωσης λοιπόν!ΥΓ.
Το κείμενο αυτό αναρτήθηκε ως σχόλιο, στο ιστολόγιο της Πόλυς Χατζημανωλάκη Πινακίδες από Κερί (http://waxtablets.blogspot.com/) σήμερα (29/11/08) με αφορμή τις δύο αναρτήσεις που έκανε για την εκλογή του Barak Obama

2 σχόλια:

Πόλυ Χατζημανωλάκη είπε...

Βαγγέλη μου σου εύχομαι καλορίζικο και καλές αναρτήσεις.

Το Metissage, είναι βέβαια διασταύρωση αλλά είναι και Metis (μήτις: πολύτροπη νόηση) και φέρνει και tissage, tisserand υφαντουργία, ύφος, texte, textile κείμενο.

Είναι δηλαδή υβρίδιο δύο λέξεων: Τα πολύτροπα παμπόνηρα κείμενα (διασταύρωση)

Β. Ιντζίδης είπε...

Πόλυ
Αρχικά μιλώ για τη διασταύρωση επειδή είμαι ένας συντηρητικός άνθρωπος. Δηλαδή έμαθα να διαβάζω πάρα πολύ αργά και να γράφω ακόμη πιο αργά. Αποτέλεσμα ήταν τελικά να γράφω γρήγορα και λόγω της τεχνολογίας και να μπορώ χάρη σε αυτή την τεχνολογία να γράφω τόσο γρήγορα ώστε να γράφω και να ξαναγράφω το κείμενό μου ξανά και ξανά-άρα το κείμενο μένει ανοιχτό, ατελείωτο και μέχρι να τελειώσει - αν τελειώνει ποτέ- περνά πολύς καιρός. ΄Αρα γράφω πολύ μα πάρα πολύ αργά.
Η διασταύρωση λοιπόν δεν είναι μια υβριδιακότητα εργαστηριακής μορφής. Η διασταύρωση είναι μια ψυχική διεργασία. Προϋποθέτει ενοχές, αναστολές, επαναστάσεις, χαρές και πόνους. Προϋποθέτει κυρίως την οδύνη της αυτονομίας. Πώς μπορείς να συναντηθείς με κάποιον άλλο αν δεν μπορείς να διασταυρωθείς με τον εαυτό σου;
Πώς μπορεί κανείς να μιλήσει για την Ιστορία αν δεν αναγνωρίσει τις εκλεκτικές του συγγένειες της Ιστορίας με την ιστορία μέσα του;Αν δεν επιτρέψει αυτή την ιστορική διασταύρωση των αφηγήσεων και της μνήμης;
Κατά μία έννοια αυτή τη ρητορική ερώτηση θέτουν ως κυριολεκτική και ερευνητική οι λογοτέχνες. Αυτά τα συντηρητικά υπο-κείμενα που ακριβώς αφήνονται να τους διαπερνούν τα κείμενα μέχρι να αποτυπωθεί μέσα τους και πάνω τους το πέρασμα των ακτίνων. Ναι κατά μία έννοια η διασταύρωση είναι μια μορφή ακτινογραφίας.
Δεν είναι η ακτίνα της γραφής που σημειώνεται σε μια αντίστοιχη εξέταση. Είναι αυτό που προϋπάρχει και το υποβοηθά να αποτυπωθεί. Η διασταύρωση – κάθε διασταύρωση – είναι η ακτινογραφία μας. Το όποιο πρόβλημα προκύψει δεν οφείλεται στη διασταύρωση – δηλαδή στην ακτινογραφία – αλλά σε μας. Η διασταύρωση βοηθά στην αποτύπωσή του, στην γνωστοποίησή του. Κι αυτό είναι το προνόμιο ενός μετριοπαθούς ανθρώπου, δηλαδή ενός συντηρητικού.
Ακριβώς μόνον ένας συντηρητικός άνθρωπος, συντηρεί τον εαυτό του όχι για να τον συντηρήσει=διατηρήσει (και για πόσο άλλωστε;), αλλά για να τον συντηρήσει=συγκροτήσει.
Κι αυτό είναι η διασταύρωση η ατελείωτη προσπάθεια συγκρότησης καλύτερα απόπειρα συγκρότησης. Και τούτο γιατί η συγκρότηση προϋποθέτει τη διαφορά και όχι την ταύτιση, τη διασταύρωση με τον ΄Άλλο όχι για να παραδοθούμε στην διαλυτική του ισχύ αλλά για να αναγνωριστούμε και να αναγνωρίσουμε την απόστασή μας ως διαφορά.
Κατά συνέπεια αν κανείς μεταφράζει τον πόνο του για ταυτότητα σε διαφορά μπορεί να αναγνωρίσει διαφορετικά πάντα θα ψάχνει για εκείνη τη διαφορά που θα του είναι αρκετή για να αναγνωριστεί και να αναμετρηθεί μαζί της. Κάτι τέτοιο όμως – συνήθως – δε βρίσκεται. Το τέλος του ναζισμού είναι όταν κατανοεί ότι δε μπορεί να βρεί εκείνη τη χαοτική διαφορά που θα καλύψει το χαοτικό πόνο για μια χαοτική ταυτότητα. Κατά συνέπεια μένει να δούμε πόσο συντηρητική θα αποβεί και η διασταύρωσή μας με τον Ομπάμα.
Αυτό προσπαθώ να πω και στο "Χαιρετισμούς από την Ελλάδα" και στο "Η βιογραφία του Χρόνου".